Skip to article frontmatterSkip to article content
Site not loading correctly?

This may be due to an incorrect BASE_URL configuration. See the MyST Documentation for reference.

21. Wielomiany i ich własności

Treści kształcenia. Wielomiany: dzielenie pisemne wielomianów, schemat Hornera i jego zastosowanie do wyliczania wartości w punkcie i dzielenia przez dwumian, schemat Hornera jako algorytm - zapis w pseudokodzie. Pierwiastek wielomianu i jego krotność, wzory Viete’a i ich wykorzystanie w obliczeniach komputerowych (zamiast wzorów na oba pierwiastki - “zero maszynowe”).

Efekty kształcenia. Student potrafi wykonywać podstawowe operacje na wielomianach, w szczególności niezbędne w informatyce (np. schemat Hornera). Potrafi wykorzystać wzory Vieta.

Podczas tych zajęć przypomnimy sobie, jak szuka się wymiernych miejsc zerowych wielomianów. Dowiemy się również, jak rozłożyć funkcję na ułamki proste (przyda nam się to na analizie matematycznej przy obliczaniu niektórych całek).

Miejsca zerowe wielomianu

Definicja

Niech pp będzie wielomianem. Liczbę rzeczywistą aa nazywamy pierwiastkiem wielomianu pp, jeżeli p(a)=0p(a)=0.

Uwaga:

Na mocy powyższej definicji pierwiastki wielomianu pp to po prostu jego miejsca zerowe. Z twierdzenia o dzieleniu wielomianów można w łatwy sposób otrzymać poniższe twierdzenie.

Twierdzenie Bezouta

Liczba rzeczywista aa jest pierwiastkiem wielomianu pp wtedy i tylko wtedy, gdy wielomian ten jest podzielny przez wielomian x−ax-a.

Definicja

Niech PP będzie wielomianem. Liczbę rzeczywistą aa nazywamy k−k-krotnym pierwiastkiem wielomianu PP, gdy wielomian PP jest podzielny przez wielomian (x−a)k(x-a)^k i nie jest podzielny przez wielomian (x−a)k+1(x-a)^{k+1}.

Twierdzenie: całkowite i wymierne miejsca zerowe wielomianu

Niech p(x)p(x) będzie wielomianem o współczynnikach całkowitych danym wzorem

p(x)=anxn+an−1xn−1+…+a1x+a0 dla wszystkich x∈R,p(x)=a_nx^n+a_{n-1}x^{n-1}+\ldots+a_1x+a_0 \textrm{ dla wszystkich }x\in\mathbb{R},

gdzie an≠0a_n\not=0 oraz a0≠0a_0\not=0.

  • Jeśli liczba całkowita cc jest pierwiastkiem wielomianu pp, to liczba cc dzieli liczbę a0a_0.

  • Jeśli ułamek nieskracalny ab\frac a b jest pierwiastkiem wielomianu pp, to liczba aa dzieli a0a_0 oraz liczba bb dzieli ana_n.

Twierdzenie o rozkładzie wielomianu

Niech pp będzie wielomianem stopnia nn. Wtedy pp można wyrazić wzorem

p(x)=c(x−x1)n1⋅…⋅(x−xs)ns(x2+a1x+b1)⋅…⋅(x2+alx+bl),p(x)=c(x-x_1)^{n_1}\cdot\ldots\cdot(x-x_s)^{n_s} (x^2+a_1x+b_1)\cdot\ldots\cdot(x^2+a_lx+b_l),

gdzie

  • c∈Rc\in\mathbb{R};

  • x1<x2<…<xsx_1<x_2<\ldots<x_s są wszystkimi miejscami zerowymi wielomianu pp o krotnościach równych n1,…,nsn_1,\ldots,n_s;

  • a1,b1,…,al,bl∈Ra_1,b_1,\ldots,a_l,b_l\in\mathbb{R} oraz Δi=ai2−4bi<0\Delta_i=a^2_i-4b_i<0 dla i=1,…,li=1,\ldots, l.

Uwaga:

Sprowadzanie wielomianu do postaci opisanej powyżej sprowadza się tak naprawdę do znajdowania jego miejsc zerowych, jest więc zagadnieniem trudnym. Dla wielomianów stopnia co najmniej 5 nie istnieje ogólny wzór (w pierwiastnikach) pozwalający to zagadnienie rozwiązać. W praktyce rachunkowej jedyna “nadzieja” na jego rozwiązanie jest następująca: uda nam się zgadnąć dostatecznie dużo miejsc zerowych wielomianu.

Przykład

Niech

p(x)=x4−7x3+18x2−20x+8.p(x)=x^4-7x^3+18x^2-20x+8.

Znajdziemy jego wszystkie miejsca zerowe. Oczywiście pp jest wielomianem o współczynnikach całkowitych, zatem jego wymierne pierwiastki zawierają się w zbiorze {−8,−4,−2,−1,1,2,4,8}\{-8,-4,-2,-1,1,2,4,8\}. Mamy p(1)=0p(1)=0. Stąd wielomian pp dzieli się przez dwumian x−1x-1. Proste rachunki (oparte np. na schemacie Hornera) dają, że

p(x)=(x−1)(x3−6x2+12x−8).p(x)=(x-1)(x^3-6x^2+12x-8).

Łatwo sprawdzamy, że liczba 2 jest miejscem zerowym wielomianu x3−6x2+12x−8x^3-6x^2+12x-8. Dzieląc wielomiany otrzymujemy, że

x3−6x2+12x−8=(x−2)(x2−4x+4)=(x−2)3.x^3-6x^2+12x-8=(x-2)(x^2-4x+4)=(x-2)^3.

Ostatecznie

p(x)=(x−1)(x−2)3p(x)=(x-1)(x-2)^3

i jedynymi miejscami zerowymi wielomianu pp są liczby 1 oraz 2.

Przykład

Niech

p(x)=x6−1.p(x)=x^6-1.

Korzystając ze wzoru na różnicę kwadratów otrzymujemy, że

x6−1=(x3−1)(x3+1).x^6-1=(x^3-1)(x^3+1).

Korzystając teraz ze wzorów na sumę i różnicę sześcianów dostajemy następujący rozkład wielomianu pp na iloczyn dwumianów i trójmianów kwadratowych o ujemnych wyróżnikach

p(x)=(x−1)(x2+x+1)(x+1)(x2−x+1).p(x)=(x-1)(x^2+x+1)(x+1)(x^2-x+1).

Przykład

Niech

p(x)=x3+x2+x+1.p(x)=x^3+x^2+x+1.

Mamy

x3+x2+x+1=x2(x+1)+x+1=(x2+1)(x+1).x^3+x^2+x+1=x^2(x+1)+x+1=(x^2+1)(x+1).

Zatem liczba -1 jest jedynym miejscem zerowym wielomianu pp.

Zadanie

Znajdź miejsca zerowe wielomianu p(x)=x6+2x4−31x2+28p(x)=x^6+2x^4-31x^2+28.

Zadanie

Znajdź miejsca zerowe wielomianu p(x)=x3−5x2+8x−4p(x)=x^3-5x^2+8x-4.

Funkcje wymierne

Definicja funkcji wymiernej

Funkcję ww nazywamy funkcją wymierną jednej zmiennej rzeczywistej (w skrócie funkcją wymierną), gdy określona jest ona wzorem

w(x)=p(x)q(x),w(x)=\frac{p(x)}{q(x)},

gdzie pp oraz qq są wielomianami jednej zmiennej rzeczywistej i ponadto qq nie jest wielomianem zerowym.

  • Dziedziną funkcji wymiernej jest zbiór tych wszystkich liczb rzeczywistych, dla których q(x)≠0.q(x)\not=0.

Uwaga:

Z definicji funkcji wymiernych wynika, że są one po prostu funkcjami pewnej szczególnej postaci, możemy zatem wykonywać na nich takie same operacje jak na funkcjach. Łatwo zauważyć, że suma i iloczyn funkcji wymiernych jest funkcją wymierną.

Na mocy definicji funkcja wymierna jest ilorazem dwóch wielomianów. Ze względu na zastosowania (zwłaszcza w kontekście rachunku całkowego) istotne jest przedstawienie tej funkcji za pomocą “prostszych” funkcji wymiernych.

Definicja ułamka prostego

Funkcję wymierną ww nazywamy

  • ułamkiem prostym pierwszego rodzaju, gdy

w(x)=A(Bx+C)k,w(x)=\frac{A}{(Bx+C)^k},

gdzie A,B,C∈RA,B,C\in\mathbb{R}, B≠0B\not=0 oraz k∈Nk\in\mathbb{N};

  • ułamkiem prostym drugiego rodzaju, gdy

w(x)=Ax+B(Cx2+Dx+E)l,w(x)=\frac{Ax+B}{(Cx^2+Dx+E)^l},

gdzie A,B,C,D,E∈RA,B,C,D,E\in\mathbb{R}, C≠0C\not=0, l∈Nl\in\mathbb{N} oraz D2−4CE<0D^2-4CE<0 (to oznacza, że funkcja Cx2+Dx+ECx^2+Dx+E nie ma miejsc zerowych);

  • ułamkiem prostym, gdy jest ułamkiem prostym pierwszego lub drugiego rodzaju.

Przykłady ułamków prostych

Funkcje wymierne

1x−22(x+5)3,1x2+2,3x+7(x2+2)7,2x(x2−4x+10)2\frac{1}{x-2} \quad \frac{2}{(x+5)^3}, \quad \frac{1}{x^2+2}, \quad \frac{3x+7}{(x^2+2)^7}, \quad \frac{2x}{(x^2-4x+10)^2}

są ułamkami prostymi. Funkcja

2x2−4\frac{2}{x^2-4}

nie jest ułamkiem prostym, ponieważ wyróżnik funkcji kwadratowej w mianowniku jest większy od zera.

O możliwości rozkładu pewnych funkcji wymiernych na ułamki proste mówi następujące twierdzenie.

Twierdzenie o rozkładzie funkcji wymiernej

Niech ww będzie funkcją wymierną postaci

w(x)=p(x)q(x),w(x)=\frac{p(x)}{q(x)},

gdzie qq nie jest wielomianem zerowym oraz deg⁡(p)<st⁡(q)\operatorname{deg}(p)<\operatorname{st}(q). Wtedy ww można przedstawić jako skończoną sumę ułamków prostych.

Uwaga:

Niech ww będzie funkcją wymierną taką jak wyżej. Ponadto niech

q(x)=c(x−x1)n1⋅…⋅(x−xs)ns(x2+a1x+b1)⋅…⋅(x2+alx+bl),q(x)=c(x-x_1)^{n_1}\cdot\ldots\cdot(x-x_s)^{n_s} (x^2+a_1x+b_1)\cdot\ldots\cdot(x^2+a_lx+b_l),

gdzie

  • c∈Rc\in\mathbb{R};

  • x1<x2<…<xsx_1<x_2<\ldots<x_s są wszystkimi miejscami zerowymi wielomianu qq o krotnościach równych n1,…,nsn_1,\ldots,n_s;

  • a1,b1,…,al,bl∈Ra_1,b_1,\ldots,a_l,b_l\in\mathbb{R} oraz Δi=ai2−4bi<0\Delta_i=a^2_i-4b_i<0 dla i=1,…,li=1,\ldots, l.

W rozkładzie funkcji ww na ułamki proste mogą wystąpić tylko ułamki proste pierwszego rodzaju postaci

A(x−xi)k,\frac{A}{(x-x_i)^k},

gdzie 1≤i≤s1\leq i\leq s oraz 1≤k≤ni1\leq k\leq n_i, oraz ułamki proste drugiego rodzaju postaci

Ax+B(x2+ajx+bj)m,\frac{Ax+B}{(x^2+a_jx+b_j)^m},

gdzie 1≤j≤l1\leq j\leq l oraz liczba naturalna mm jest mniejsza lub równa od liczby wystąpień wyrażenia x2+ajx+bjx^2+a_jx+b_j w rozkładzie wielomianu qq.

Niech teraz ww będzie dowolną funkcją wymierną postaci

w(x)=p(x)q(x).w(x)=\frac{p(x)}{q(x)}.

Z twierdzenia o dzieleniu wielomianów wynika, że istnieją wielomiany dd i rr takie, że

p(x)=q(x)d(x)+r(x) oraz deg⁡(r)<deg⁡(q).p(x)=q(x)d(x)+r(x) \text{ oraz } \operatorname{deg}(r)<\operatorname{deg}(q).

Stąd

w(x)=p(x)q(x)=q(x)d(x)+r(x)q(x)=d(x)+r(x)q(x).w(x)=\frac{p(x)}{q(x)}=\frac{q(x)d(x)+r(x) }{q(x)}= d(x) +\frac{r(x)}{q(x)}.

Na mocy twierdzenia o rozkładzie funkcji wymiernej na ułamki proste funkcję wymierną r(x)q(x)\frac{r(x)}{q(x)} można zapisać jako skończoną sumę ułamków prostych. Stąd otrzymujemy następujący wniosek.

Wniosek:

Dowolną funkcję wymierną można przedstawić w postaci sumy wielomianu i skończonej liczby ułamków prostych.

Przykład 1

Niech

w(x)=x3x−1.w(x)=\frac{x^3}{x-1}.

Dzieląc wielomian x3x^3 przez x−1x-1 otrzymujemy, że

x3=(x−1)(x2+x+1)+1.x^3=(x-1)(x^2+x+1)+1.

Stąd

w(x)=x3x−1=(x−1)(x2+x+1)+1x−1=x2+x+1+1x−1.w(x)=\frac{x^3}{x-1}=\frac{(x-1)(x^2+x+1)+1}{x-1}= x^2+x+1+\frac{1}{x-1}.

Zapisaliśmy zatem ww jako sumę wielomianu i ułamków prostych.

Przykład 2

Rozłożymy na ułamki proste funkcję

w(x)=1x2−5x+6.w(x)=\frac{1}{x^2-5x+6}.

Mamy

w(x)=1(x−2)(x−3).w(x)=\frac{1}{(x-2)(x-3)}.

Wiemy, że rozkład ww na ułamki proste będzie wyglądał następująco:

1(x−2)(x−3)=Ax−2+Bx−3,\frac{1}{(x-2)(x-3)}=\frac{A}{x-2}+\frac{B}{x-3},

my musimy znaleźć nieznane w tej chwili liczby AA oraz BB. W tym celu mnożymy powyższe równanie przez wielomian (x−2)(x−3)(x-2)(x-3) i dostajemy równość

1=A(x−3)+B(x−2).1=A(x-3)+B(x-2).

Porównując odpowiednie współczynniki wielomianów po lewej i po prawej stronie otrzymujemy równania

A+B=0,−3A−2B=1.A+B=0, \quad -3A-2B=1.

Stąd wynika, że A=−1A=-1 oraz B=1B=1. Ostatecznie

1(x−2)(x−3)=−1x−2+1x−3.\frac{1}{(x-2)(x-3)}=\frac{-1}{x-2}+\frac{1}{x-3}.

Przykład 3

Rozłożymy na ułamki proste funkcję

w(x)=4x2−11x−2(x−2)3.w(x)=\frac{4x^2-11x-2}{(x-2)^3}.

Wiemy, że rozkład ww na ułamki proste będzie wyglądał następująco:

4x2−11x−2(x−2)3=Ax−2+B(x−2)2+C(x−2)3\frac{4x^2-11x-2}{(x-2)^3}= \frac{A}{x-2}+\frac{B}{(x-2)^2} +\frac{C}{(x-2)^3}

my musimy znaleźć nieznane w tej chwili liczby A,BA,B oraz CC. W tym celu mnożymy powyższe równanie przez wielomian (x−2)3(x-2)^3 i dostajemy równość

4x2−11x−2=A(x−2)2+B(x−2)+C.4x^2-11x-2=A(x-2)^2+B(x-2)+C .

Porównując odpowiednie współczynniki wielomianów po lewej i po prawej stronie otrzymujemy równania

A=4,−4A+B=−11,4A−2B+C=−2.A=4, \quad -4A+B=-11, \quad 4A-2B+C=-2.

Rozwiązaniem tego układu równań jest A=4,A=4, B=5B=5, C=−8C=-8. Ostatecznie

4x2−11x−2(x−2)3=4x−2+5(x−2)2+−8(x−2)3.\frac{4x^2-11x-2}{(x-2)^3}= \frac{4}{x-2}+\frac{5}{(x-2)^2} +\frac{-8}{(x-2)^3}.

Przykład 4

Rozłożymy na ułamki proste funkcję

w(x)=11x2+12x−5(x−2)(x2+x+1).w(x)=\frac{11x^2+12x-5}{(x-2)(x^2+x+1)}.

Wiemy, że rozkład ww na ułamki proste będzie wyglądał następująco:

11x2+12x−5(x−2)(x2+x+1)=Ax−2+Bx+Cx2+x+1,\frac{11x^2+12x-5}{(x-2)(x^2+x+1)}=\frac{A}{x-2} +\frac{Bx+C}{x^2+x+1},

my musimy znaleźć nieznane w tej chwili liczby A,BA,B oraz CC. W tym celu mnożymy powyższe równanie przez wielomian (x−2)(x2+x+1)(x-2)(x^2+x+1) i dostajemy równość

11x2+12x−5=A(x2+x+1)+(Bx+C)(x−2).11x^2+12x-5=A(x^2+x+1)+(Bx+C)(x-2) .

Porównując odpowiednie współczynniki wielomianów po lewej i po prawej stronie otrzymujemy równania

A+B=11,A−2B+C=12,A−2C=−5.A+B=11, \quad A-2B+C=12, \quad A-2C=-5.

Rozwiązaniem tego układu równań jest A=9,A=9, B=2B=2, C=7C=7. Ostatecznie

11x2+12x−5(x−2)(x2+x+1)=9x−2+2x+7x2+x+1.\frac{11x^2+12x-5}{(x-2)(x^2+x+1)}=\frac{9}{x-2} +\frac{2x+7}{x^2+x+1}.

Zadanie

Rozłóż funkcję

W(x)=1x2−4W(x)=\frac{1}{x^2-4}

na ułamki proste.

Zadanie

Rozłóż funkcję

w(x)=x2−x−1(x−1)3.w(x)=\frac{x^2-x-1}{(x-1)^3}.

na ułamki proste.

Zadanie

Rozłóż funkcję

w(x)=x2+x(x−1)(x2+1).w(x)=\frac{x^2+x}{(x-1)(x^2+1)}.

na ułamki proste.